Vanessa Roelse

 
Ik wilde graag vrijwilligerswerk doen in Zuid-Amerika om een andere cultuur te leren kennen en mijn Spaans te verbeteren. Het liefst wilde ik rechtstreeks bij een kleinschalig project gaan werken en niet via een grote overkoepelende organisatie. Via via kwam ik met NdF Nederland in aanraking en ik was meteen enthousiast over het project in Peru. Door lokale mensen werd daar geprobeerd de toekomst van achtergestelde families te verbeteren d.m.v. een soort weekendschool.
In juli 2004 ben ik als vrijwilliger naar Huancayo gegaan. Ik verbleef bij de familie Tamagno, een hele leuke manier om de Peruaanse cultuur beter te leren kennen. Ik at elke dag met ze mee. Ze vonden het erg leuk om me typisch Peruaanse gerechten voor te schotelen – zoals cavia- en daarna mijn vieze gezicht te zien. In het weekend namen ze me regelmatig mee om de omgeving te gaan verkennen of naar één van de vele Peruaanse dorpsfeesten. Daarnaast heb ik ontzettend veel geleerd van Isabel, de oprichtster van het project en inmiddels de NGO Anjopunfurc. Een hele bijzondere vrouw met een groot hart. In het project kwam ik voor het eerst in aanraking met de problematiek van ontheemden en met echte armoede. Isabel en de andere vrijwilligers werkten toen nog vanuit hun eigen huiskamers om de kinderen bij te scholen. Ik ben betrokken geweest bij de bouw van het eerste eigen centrum van het project in Chilca. Dit ging niet altijd even makkelijk maar het was een belangrijk proces in de professionalisering van de samenwerking tussen Nederland en Peru. Het was voor mij een hele indrukwekkende en inspirerende ervaring. Het leukste vond ik het werken met de kinderen en het organisatorisch ondersteunen van Isabel bij allerlei aspecten van het project.
 
In totaal heb ik vijf maanden in Huancayo gezeten. In de eerste weken moest ik soms nog even zoeken hoe ik mijn leventje in deze zo andere stad dan Amsterdam moest invullen. Maar al heel snel had ik mijn draai gevonden en na vijf maanden had ik echt moeite om weg te gaan. Ik had in deze korte periode hechte vriendschappen opgebouwd met Isabel en haar gezin, de familie Tamagno en mijn Peruaanse vriendengroep. Ik was zo geïnspireerd geraakt door het werk van Isabel en de andere vrijwilligers dat ik, eenmaal in Nederland, graag betrokken wilde blijven bij het project in Peru. Daarom heb ik me aangesloten bij Stichting NdF. In de afgelopen jaren heb ik gezien hoe het project gegroeid en vooruitgekomen is. Die wederzijdse inzet, in Peru en hier, daar putten we motivatie uit.